منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

الحكاية و التمثيل

من همى دانم كه آدم خاك نيست * سر نهم تا سِر ببينم باك نيست . »

چون نبود ابليس را سر بر زمين * سِر بديد او ، زان كه بود او در كمين

حق تعالى گفتش « اى جاسوسِ راه * تو به سِر دُزديدنى اين جايگاه

گنج چون ديدى كه بنهادم نهان * بُكْشَمَت تا بر نگويى در جهان

زان كه اندر خفيه بيرون از سپاه * هر كجا گنجى كه بنهد پادشاه ،

بى شكى بر چشمِ آن كس كان نهد * بكشد او را و خطش بر جان نهد

مردِ گنجى ، ديد [ ه ] گنجى اختيار * سَر بريدن بايدت كرد اختيار

ور نبرّم سر ز تن اين دم تو را * اين سخن باشد همه عالم تو را . »

گفت « يا رب مَهْل ده اين بنده را * چاره‌اى كن اين ز كار افكنده را . »

حق تعالى گفت « مُهلت بر منت * طوق لعنت كردم اندر گردنت

نامِ تو كذّاب خواهم زد رقم * تا بمانى تا قيامت متّهم . »

بعد از ان ابليس گفت « آن گنجِ پاك * چون مرا روشن شد ، از لعنت چه باك ؟

لعنت آنِ توست رحمت آنِ تو * بنده آنِ توست قسمت آنِ تو

گر مرا لعن است قسمت ، باك نيست * زهر هم بايد ، همه ترياك نيست