منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٧

الحكاية و التمثيل

هر غنيمت كافتدم اين جايگاه * جمله بِرْسانم به درويشانِ راه

عاقبت چون يافت نصرت شهريار * بس غنيمت گِرد آمد بىشمار

بود يك جزوِ غنيمت از قياس * برتر از صد خاطر حكمت شناس

چون ز حد بيرون غنيمت يافتند * وان سيه رويان هزيمت يافتند

شه كسى را گفت حالى ، از كسان * ك « اين غنيمت را به درويشان رسان

زان كه با حق نذر دارم از نخست * تا درين عهدِ وفا آيم درست . »

هر كسى گفتند « چندين مال و زر * چون توان دادن به مشتى بىخبر ؟

يا سپَه را دِه كه كينه مىكشند * يا بگو تا در خزينه مىكشند . »

شه درين انديشه سر گردان بماند * در ميانِ اين و آن حيران بماند

بو الحسينى بود بس فرزانه بود * ليك مردى بىدل و ديوانه بود

مىگذشت او در ميانِ آن سپاه * چون بديد از دور او را پادشاه

گفت « آن ديوانه را فرمان كنم * زو بپرسم هر چه گويد آن كنم