منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٢

الحكاية و التمثيل

ديدش از خشكى مگر مردى سره * گفت « از سر بر فكن آن توبره ! »

گفت « نيست آن توبره ، ريشِ من است * نيست خود اين ريش تشويشِ من است . »

گفت « احسنت اينْت ريش و اينْت كار * تن فرو ده اينْت خواهد كُشت زار . »

اى چو بز از ريشِ خود شرميت نه * بر گرفته ريش و آزرميت نه

تا تو را نفسىّ و شيطانى بود * در تو فرعونىّ و هامانى بود

پشم دركش همچو موسى كَوْن را * ريش گير آن گاه اين فرعون را

ريشِ اين فرعون گير و سخت دار * جنگِ ريشاريش كن مردانه‌وار

پاى درنه تركِ ريشِ خويش گير * تا كيَت زين ريش ، ره در پيش گير

گر چه از ريشت بجز تشويش نيست * يك دمت پرواىِ ريش خويش نيست

در رهِ دين آن بود فرزانه‌اى * كو ندارد ريشِ خود را شانه‌اى

خويش را از ريش خود آگه كند * ريش را دستار خوانِ ره كند

نه بجز خونابه آبى يابد او * نه بجز از دل كبابى يابد او

گر بود گازر نبيند آفتاب * ور بود دهقان نيارد ميغ آب .