منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

الحكاية و التمثيل

در خيالِ خويش مغرور آمده * از فضاىِ معرفت دور آمده

نَفْس بر جانِ تو دستى يافته * ديو در مغزت نشستى يافته

[ تو به پندارى گرفتار آمده * پاى تا سر عينِ پندار آمده ]

گر تو را نورىست در ره نارِ توست * ور تو را ذوقىست آن پندارِ توست

وَجْد و فقرِ تو خيالى بيش نيست * هر چه مىگويى محالى بيش نيست

غرّهء اين روشنىِ ره مباش * نفسِ تو با توست جز آگه مباش

با چنين خصمى ز پى تيغى به دست * كى تواند هيچ كس ايمن نشست ؟

گر تو را نورى ز نفس آمد پديد * زخمِ گژدم از كرفس آمد پديد

تو ، بدان نورِ نجس غرّه مباش * چون نه‌اى خورشيد جز ذرّه مباش

نه ز تاريكىِ ره نوميد شو * نه ز نورش همبرِ خورشيد شو

تا تو در پندارِ خويشى اى عزيز * خواندن و راندن نه ارزد يك پشيز

چون برون آيى ز پندارِ وجود * بر تو گردد دورِ پرگارِ وجود

ور تو را پندارِ هستى هست هيچ * نبوَدَت از نيستى در دست هيچ

ذرّه‌اى گر طعمِ هستى باشدت * كافرى و بُت پرستى باشدت