منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٥

الحكاية و التمثيل

گفت « هين آبى دِه اى بخرد مرا * زان كه دل بگرفت از آنِ خود مرا ! »

بود آدم را دلى از كهنه سير * از براى نو به گندم شد دلير

كهنه‌ها جمله به يك گندم فروخت * هر چه بودش جمله در گندم بسوخت

عور شد ، دردى ز دل سر بر زدش * عشق آمد ، حلقه‌اى بر در زدش

در فروغِ عشق چون نا چيز شد * كهنه و نو رفت و او هم نيز شد

چون نماندش هيچ ، با هيچى بساخت * هر چه دستش داد در هيچى بباخت

دل ز خود بگرفتن و مردن بسى * نيست كارِ ما و كار هر كسى .

ديگرى گفتش كه پندارم كه من * كرده‌ام حاصل كمالِ خويشتن

هم كمالِ خويش حاصل كرده‌ام * هم رياضت‌هاىِ مشكل كرده‌ام

چون هم اينجا كارِ من حاصل بود * رفتنم زين جايگه مشكل بود

ديده‌اى كس را كه بر خيزد ز گنج * مىدود در كوه و در صحرا به رنج ؟

گفت اى ابليسْ طبعِ پر غرور ! * در منى گُم وز مرادِ من نفور