منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٩
الحكاية و التمثيل
ك « اى همه بد عهدى از سر تا به پاى * خوش وفا و عهد مىآرى به جاى
او نزَد تيغت چو اوّل داد مَهل * تو اگر تيغش زنى جهل است جهل
اى « وَ اوْفُوا العَهْد » بر نا خوانده * گشته كژ ، بر عهدِ خود نا مانده
چون نكويى كرد كافر پيش ازين * نا جوامردى مكن تو بيش ازين
او نكويى كرد و تو بد مىكنى * با كسان آن كن كه با خود مىكنى
بودت از كافر وفا و ايمنى * كو وفادارى تو را گر مؤمنى ؟
اى مسلمان تا مسلّم آمدى * در وفا از كافرى كم آمدى . »
رفت غازى زين سخن از جاىِ خويش * در عرق گُم ديد سر تا پاىِ خويش
كافرش چون ديد گريان مانده * تيغش اندر دست حيران مانده
گفت « گريان از چه‌اى ؟ » بر گفت راست * ك « اين زمان كردند از من باز خواست
بى وفا گفتند از بهرِ توام * اين چنين گريان من از قهرِ توام . »
چون شنيد اين قصّه كافر آشكار * نعره‌اى زد بعد از ان بگريست زار
گفت « جبّارى كه با محبوبِ خويش * از براىِ دشمنِ معيوبِ خويش ،
از وفادارى كند چندين عتاب * چون كنم من بىوفايى بىحساب ؟