منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩

منطق الطّير عطار

در غلط نبْوَد كه مىداند كه كيست * چون همه اوست اين غلط كردن ز چيست ؟

در غلط افتادن احول را بُوَد * اين نظر مردِ معطّل را بُوَد

اى دريغا هيچ‌كس را نيست تاب * ديده‌ها كور و جهان پُرآفتاب

گر ببينى اين خرد را گُم كنى * جمله او بينىّ و خود را گُم كنى .

جمله دارند اى عجب دامن به دست * عذر مىآرند و مىجويند جست

اى ز پيدايىِ خود بس ناپديد * جملهء عالَم تو و كس ناپديد

جان نهان در جسم و تو در جان نهان * اى نهان اندر نهان اى جانِ جان

اى ز جمله پيش و هم بيش از همه * جمله از خود ديده و خويش از همه

بامِ تو پُرپاسبان ، در پُرعسس * سوىِ تو چون راه يابد هيچ‌كس ؟

عقل و جان را گِردِ ذاتت راه نيست * وز صفاتت هيچ‌كس آگاه نيست

گرچه در جان گنجِ پنهان هم تويى * آشكارا بر تن و جان هم تويى

جملهء جان‌ها ز كُنهت بىنشان * انبيا بر خاكِ راهت جان فشان

عقل اگر از تو وجودى پىبَرَد * ليك هرگز ره به كُنهت كى بَرَد ؟

چون تويى جاويد در هستى تمام * دست‌ها كُلّى فروبستى تمام

اى درونِ جان برونِ جان تويى * هر چه گويم آن نه‌اى ، هم آن تويى

اى خرد سرگشتهء درگاهِ تو * عقل را سر رشته گُم در راهِ تو