منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

راه بينى بود بس عالى نَفَس * هرگز او شربت نخورد از دستِ كس

سايلى گفت « اى به حضرت نسبتت * چون به شربت نيست هرگز رغبتت ؟ »

گفت « مردى بينم استاده زَبَر * تا كه شربت باز گيرد زودتر

با چنين مردى موكّل بر سرم * زهر من باشد اگر شربت خورم

با موكّل شربتم چون خوش بود * اين نه جلّابى بود كآتش بود . »

هر چه آن را پايدارى يك دم است * نيم جو ارزد اگر صد عالم است

از پىِ يك ساعته و صلى كه نيست * چون نهم بنياد بر اصلى كه نيست

گر تو هستى از مرادى سر فراز * از مرادِ يك نفس چندين مناز

ور شدت از نامرادى تيره حال * نامرادى ، چون دمى باشد ، منال

گر تو را رنجى رسد گر زاريى * آن ز عزّ توست نه از خواريى

آنچه آن بر انبيا رفت از بلا * هيچ كس ندهد نشان از كربلا

آنچه در صورت تو را رنجى نمود * در صفت بيننده را گنجى نمود