منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦

حكايت

هيچ طاعت نه ركوع و نه سجود * تا ابد از مايه نايد در وجود

گر چو تو در دارِ دنيا بودمى * يك دم از طاعت كجا آسودمى

پيش ازين بوديم مشتى بى خبر * قدرْ اكنون مىبدانيم اين قدر

اى دريغا راهِ طاعت بسته شد * دم گسسته گشت و غم پيوسته شد

نه بسوىِ طاعتم راهى بماند * نه دلم را زهره آهى بماند

اى دريغا فوت شد عمرِ دراز * غصّه ماند و قصّه نتوان گفت باز

هر نفس صد گوهرِ ارزنده بود * ليك از ما در لوشَن افكنده بود

اى دريغا مىندانستيم ما * كار كردن مىتوانستيم ما

لاجرم امروز حيران مانده‌ايم * در پشيمانى به زندان مانده‌ايم

مرغ قدرِ بال و پر اندك قَدَر * آن زمان داند كه سوزد بال و پر

تو ز كورى ره نمىدانى ز چاه * خيز از حق ديده بيننده خواه

كارِ تو يا رب كه چون زيبا كنند * گر به كورىِ خودت بينا كنند