منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

حكايت

گر تو زين قومى و گر زان ديگرى * همچو ايشان بگذرى تا بنگرى

هركه مُرد و گشت زيرِ خاك پست * هر كسش گويد بياسود و برست

مرگ را زرّين نِهُنَبن مىنهند * مردنت آسايشِ تن مىنهند

الحَقَت دنيا چه بىبرگ اوفتاد * كاوّلين آسايشش مرگ اوفتاد

چون ترا زرّين نِهُنَبن هست مرگ * ديگ را سر برگرفتن نيست برگ

خيز تا گامى به گردون برنهيم * پس سرِ اين ديگِ پرخون برنهيم

مىروم گريان چو ميغ از آمدن * آه از رفتن دريغ از آمدن

حكايت

آن يكى ديوانه را از اهلِ راز * گشت وقتِ نزع جان كندن دراز

از سرِ بىقوّتى و اضطرار * همچو ابرى خون‌فشان بگريست زار

گفت چون جان اى خدا آورده‌اى * چون همى بردى چرا آورده‌اى

گر نبودى جانِ من بر سودمى * زين همه جان كندن ايمن بودمى

نه مرا از زيستن مردن بُدى * نه ترا آوردن و بردن بدى