منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

الحكاية و التمثيل

چون كه از هر ثقبه همچون نوحه گر * نوحهء ديگر كند نوعى دگر ،

در ميان نوحه از اندوه مرگ * هر زمان بر خود بلرزد همچو برگ

از نفيرِ او همه پرّندگان * وز خروشِ او همه درّندگان ،

سوىِ او آيند چون نظّارگى * دل ببرّند از جهان يكبارگى

از غمش آن روز در خونِ جگر * پيش او بسيار ميرد جانور

جمله از زارىِ او حيران شوند * بعضى از بىقوّتى بىجان شوند

بس عجب روزى بود آن روزِ او * خون چكد از نالهء جانسوزِ او

باز چون عمرش رسد با يك نفس * بال و پر بر هم زند از پيش و پس

آتشى بيرون جهد از بالِ او * بعد از آن آتش بگردد حالِ او

زود در هيزم فتد آتش همى * پس بسوزد هيزمش خوش خوش همى

مرغ و هيزم هر دو چون اخگر شوند * بعد از اخگر نيز خاكستر شوند

چون نماند ذرّه‌اى اخگر پديد * ققنسى آيد ز خاكستر پديد

آتشْ آن هيزم چو خاكستر كند * از ميانْ ققنس بچه سر بر كند

هيچ كس را در جهان اين اوفتاد * كاو پس از مردن برايد ، نابزاد