منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٤

الحكاية و التمثيل

هر كه را با اژدهاىِ هفت سر * در تموز افتاد دايم خفت و خور ،

زين چنين بازيش بسيار اوفتد * كمترين چيزيش سرْدار اوفتد .

مقتداىِ دين ، جنيد ، آن بحرِ ژرف * يك شبى مىگفت در بغداد حرف

حرفهايى كز بلندى آسمانْش * سر نهادى تشنه دل در آستانْش

داشت بس بُرنا جنيدِ راهبر * همچو خورشيد او يكى زيبا پسر

سر بريدند آن پسر را زار زار * پس ميانِ جمعش افكندند خوار

چون بديد آن سر جنيدِ پاك باز * دم نزد ، آن جمع را دل داد باز

گفت « آن ديگى كه امشب بس عظيم * بر نهادم من در اسرارِ قديم

در چنان ديگى كرَم بايد چنين * هم بود زين بيش و ، كم نايد ازين . »

ديگرى گفتش كه مىترسم ز مرگ * وادىِ دور است و من بىزاد و برگ