منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

الحكاية و التمثيل

مىببايد گفت كاخر اى عجب * اين همه طاعت بكردى روز و شب ،

سالها از شوقِ من مىسوختى * تا به مرغى آخرم بفروختى

گر چه بودى مرغِ زيرك ، از كمال * بانگِ مرغى كردت آخر در جوال

من تو را بخريده و آموخته * تو ز نا اهلى مرا بفروخته

من خريدارِ تو ، تو بفروختيم * ما وفادارى ز تو آموختيم

تو بدين ارزان فروشى هم مباش * همدمت ماييم ، بى همدم مباش . »

ديگرى گفتش دلم پر آتش است * زان كه زاد و بودِ من جايى خوش است

هست قصرى زرنگار و دلگشاى * خلق را نظّارهء او جان فزاى

عالمى شادى مرا حاصل ازو * چون توانم بر گرفتن دل ازو ؟

شاهِ مرغانم در آن قصرِ بلند * چون كشم آخر درين وادى گزند ؟

شهريارى چون دهم كلّى ز دست * چون كنم ، بى آنچنان قصرى ، نشست ؟

هيچ عاقل رفت از باغِ ارم * تا كه بيند در سقر داغ و الم ؟

گفت اى دون همّتِ نامرد تو * سگ نه‌اى ، گلخن چه خواهى كرد تو ؟