منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٤

الحكاية و التمثيل

نو مريدى داشت اندك مايه زر * كرد زر پنهان ز شيخِ خود مگر

شيخ مىدانست چيزى مىنگفت * همچنان مىداشت او زر در نهفت

آن مريدِ راه و پيرِ راهبر * هر دو مىرفتند با هم در سفر

واديىشان پيش آمد بس سياه * واشكارا شد در آن وادى دو راه

مرد مىترسيد زان كِش بود زر * مرد را رسوا كند بس زود زر

شيخ را گفتا « چو پيدا شد دو راه ، * در كدامين ره رويم اين جايگاه ؟ »

گفت « معلومت بيفكن كان خطاست * پس به هر راهى كه خواهى شد ، رواست . »

گر كسى را جفت گيرد سيمِ او * ديو بگريزد به تگ از بيمِ او

در حسابِ يك جو از زرِ حرام * موى بشكافد به طرّارى مدام

باز در دين چون خرِ لنگ آيد او * دست زيرِ سنگ ، بى سنگ آيد او