منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

مالكِ دينار را گفت آن عزيز * « من ندانم حال خود ، چونى تو نيز ؟ »

گفت « بر خوانِ خدا نان مىخورم * پس همه فرمانِ شيطان مىبرم . »

ديوت از ره بُرد و لا حوليت نيست * از مسلمانان به جز قوليت نيست

در غمِ دنيا گرفتار آمدى * خاك بر فرقت كه مُردار آمدى

گر تو را گفتم كه دنيا كن نثار * اين زمان مىگويمت محكم بدار

چون به دو دادى تو هر دولت كه هست * كى توانى دادن آسانش ز دست

اى ز غفلت غرقهء درياى آز * مىندانى كز چه مىمانى تو باز ؟

هر دو عالم در لباسِ تعزيت * اشك مىبارند و تو در معصيت

حُبِ دنيا ذوقِ ايمانت ببرد * آرزو و آزِ تو جانت ببرد

چيست دنيا آشيانِ حرص و آز * مانده از فرعون وز نمرود باز

گاه قارون كرده قى بگذاشته * گاه شدّادش به شدّت داشته

حق تعالى كرده لا شَى نامِ او * تو به جان آويخته در دامِ او