منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٩

الحكاية و التمثيل

نَفْسِ تو هم احول و هم اعور است * هم سگ و هم كاهل و هم كافر است

گر كسى بستايدت امّا دروغ * از دروغى نَفْسِ تو گيرد فروغ

نيست روىِ آن كه اين سگ به شود * كز دروغى اين چنين فربه شود

بود در اوّل همه بىحاصلى * كودكى و بىدلى و غافلى

بود در اوسط همه بيگانگى * وز جوانى شعبهء ديوانگى

بود در آخر كه پيرى بود كار * جان خرف درمانده ، تن گشته نزار

با چنين عمرى به جهل آراسته * كى شود اين نفسِ سگ پيراسته

چون ز اوّل تا به آخر غافلىست * حاصلِ ما لا جرم بىحاصلىست

بنده دارد در جهان اين سگ بسى * بندگىِ سگ كند آخر كسى ؟

با وجودِ نفس ، بودن ناخوش است * زان كه نفست دوزخى پر آتش است

گه به دوزخ در سعيرِ شهوت است * گاه در وى زمهريرِ نخوت است

دوزخ الحق زان خوش است و دلپذير * كاو دو مغز است : آتش است و زمهرير

صد هزاران دل بمرد از غم همى * وين سگِ كافر نمىميرد دمى .

يافت مردى گوركن عمرى دراز * سايلى گفتش كه « چيزى گوى باز

تا چو عمرى گور كندى در مغاك * چه عجايب ديده‌اى در زيرِ خاك ؟ »