منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

الحكاية و التمثيل

گر چنان بودى كه بودى مردِ كار * سر بريدن كردى اينجا اختيار

هر كه سر بر وى به از جانان بود * عشق ورزيدن برو تاوان بود

گر ز من او سر بريدن خواستى * شهريار از مملكت برخاستى

بر ميان بستى كمر در پيشِ او * خسروِ عالم شدى درويشِ او

ليك چون در عشق دعوىدار بود * سر بريدن سازدش نهمار زود

هر كه در هجرم سرِ سر دارد او * مدّعىست و دامن‌ِتر دارد او

اين بدان گفتم كه تا هر بىفروغ * كم زند در عشقِ ما لافِ دروغ . »

ديگرى گفتش كه نفسم دشمن است * چون روم ره ، زان كه همره رهزن است

نَفْسِ سگ هرگز نشد فرمان برم * من ندانم تا ز دستش جان برم

آشنا شد گرگ در صحرا مرا * و آشنا نيست اين سگِ رعنا مرا

در عجايب مانده‌ام زين بىوفا * تا چرا مىاوفتد در آشنا .

گفت اى سگ در جوالت كرده خوش * همچو خاكى پايمالت كرده خوش