منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

الحكاية و التمثيل

گاه رندم ، گاه زاهد ، گاه مست * گاه هست و نيست و گاهى نيست و هست

گاه نفسم در خرابات افكند * گاه جانم در مناجات افكند

[ گه برد ، تا بنگرم ، ديو از رهم * گه فرشته با ره آرد ناگهم ]

من ميانِ هر دو حيران مانده * چون كنم در چاه و زندان مانده ؟

گفت بارى اين بود در هر كسى * زان كه مردِ يك صفت ، نبود بسى

گر همه كس پاك بودى از نخست * انبيا را كى شدى بعثت درست

چون بود در طاعتت دلبستگى * با صلاح آيى به صد آهستگى

تا كه نكْنَد كرَه عمرى سر كشى * تن فرو ندهد به آرام و خوشى

اى تنورستانِ غفلت جاىِ تو * گِرده‌اى مطلوب سر تا پاىِ تو

اشكِ چون شنگرف اسرارِ دل است * سير خوردن چيست ؟ زنگارِ دل است

چون تو دايم نَفْسِ سگ را پرورى * كم نه آيد از مخنّث گوهرى .