منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

الحكاية و التمثيل

چون بمرد آن مردِ مفسد در گناه * گفت مىبردند تابوتش به راه

چون بديد آن زاهدى كرد احتراز * تا نبايد كرد بر مفسد نماز

در شب آن زاهد مگر ديدش به خواب * در بهشت و روى همچون آفتاب

مردِ زاهد گفتش « آخر اى غلام * از كجا آوردى اين عالى مقام ؟

در گنه بودى تو تا بودى همه * پاى تا فرقت بيالودى همه . »

گفت « از بىرحمىِ تو كردگار * كرد رحمت بر منِ آشفته كار . »

عشقبازى بين كه حكمت مىكند * مىكند اين كار و رحمت مىكند

حكمت او در شبى چون پرِ زاغ * كودكى را مىفرستد با چراغ

بعد از آن بادى فرستد تيزرو * كان چراغِ او بكش برخيز و رو

پس بگيرد طفل را در رهگذر * كز چه كشتى آن چراغ اى بىخبر

زان بگيرد طفل را تا در حساب * مىكند با او به صد شفقت عتاب .

گر همه كس جز نمازى نيستى * حكمتش را عشقبازى نيستى