منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

الحكاية و التمثيل

كارِ ما از خلق شد بر ما دراز * چند ازين مشتِ گداىِ بىنماز

تا نميريم از خود و از خلق پاك * بر نيايد جانِ ما از حلق پاك

هر كه او از خلق كلّى مرده نيست * مُردْ او ، كاو محرمِ اين پرده نيست

محرمِ اين پرده جانِ آگه است * زندهء از خلق ، نامردِ ره است

پاى در نِه گر تو هستى مردِ كار * چون زنان دست آخر از دستان بدار

تو يقين دان كاين طلب گر كافرىست * كار اين است ، اين نه كارِ سرسرىست

بر درختِ عشق بىبرگىست بار * هر كه دارد برگِ اين گو سر در آر

عشق چون در سينه‌اى منزل گرفت * جانِ آن كس را ز هستى دل گرفت

مرد را اين درد در خون افكند * سر نگون از پرده بيرون افكند

يك دمش با خويشتن نكْنَد رها * بُكْشدش و آنگاه خواهد خون بها

گر دهد آبيش نبود بىزَحير * ور دهد نانش به خون باشد خمير

ور بود از ضعف عاجزتر ز مور * عشق بيش آرد برو هر لحظه زور

مرد چون افتاد در بحرِ خطر * كى خورد يك لقمه هرگز بىجگر ؟