منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

الحكاية و التمثيل

چون تو هرگز راه نشناسى ز چاه * بى عصاكش كى توانى بُرد راه ؟

نه تو را چشم است و نه ره كوته است * پير ، در راهت ، قلاووز ره است

هر كه شد در ظلِ صاحب دولتى * نبودش در راه هرگز خجلتى

هر كه او در دولتى پيوسته شد * خار در دستش همه گلدسته شد .

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

ناگهى محمود شد سوىِ شكار * اوفتاد از لشكرِ خود بر كنار

پير مردى خاركش مىراند خر * خارِ وى افتاد و مىخاريد سر

ديد محمودش چنان درمانده * خارِ او افتاده و خر مانده

پيش شد محمود و گفت « اى بىقرار * يار خواهى ؟ » گفت « خواهم ، اى سوار

گر مرا يارى كنى چِبْوَد از آن * من كنم سود و تو را نبوَد زيان

از نكوروييت مىبينم نصيب * لطف نبوَد از نكورويان غريب . »

از كرم آمد به زير آن شهريار * بُرد ، حالى ، دست چون گل سوىِ خار

بارِ او بر خر نهاد آن سر فراز * رخشْ سوىِ لشكرِ خود راند باز