منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

الحكاية و التمثيل

هاتفى گفتش كه « اى حيرانِ راه * هر كسى را راه ندهد پادشاه

عزّتِ اين در چنين كرد اقتضا * كز درِ ما دور باشد هر گدا

چون حريمِ عزِ ما نور افكند * غافلانِ خفته را دور افكند

سالها بُردند مردان انتظار * تا يكى را بار بود از صد هزار . »

جملهء مرغان ز هول و بيمِ راه * بال و پر پر خون بر آوردند آه

راه مىديدند پايان نا پديد * درد مىديدند درمان نا پديد

بادِ استغنا چنان جَستى درو * كآسمان را پشت بشكستى درو

در بيابانى كه طاووسِ فلك * هيچ مىسنجد درو بىهيچ شك ،

كى بود مرغى دگر را در جهان * طاقتِ آن راه هرگز يك زمان ؟

چون بترسيدند آن مرغان ز راه * جمع گشتند آن همه يك جايگاه

پيشِ هدهد آمدند از خود شده * جمله طالب گشته و بخرد شده

پس به دو گفتند « اى داناىِ راه * بى ادب نتوان شدن در پيشِ شاه