منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

الحكاية و التمثيل

حاكمِ خود را به جان فرمان كنيم * نيك و بد هرچ او بگويد آن كنيم

تا بود كارى ازين ميدانِ لاف * گوىِ ما افتد مگر تا كوهِ قاف

ذرّه در خورشيدِ و الا اوفتد * سايهء سيمرغ بر ما اوفتد

عاقبت گفتند حاكم نيست كس * قرعه بايد زد ، طريق اين است و بس

قرعه بر هرك اوفتد سرور بود * در ميانِ كهتران مهتر بود

چون رسيد اينجا سخن ، كم گشت جوش * جملهء مرغان شدند اينجا خموش

چون به دستِ قرعه‌شان افتاد كار * دل گرفت آن بىقراران را قرار

قرعه افكندند بس لايق فتاد * قرعه‌شان بر هدهدِ عاشق فتاد

جمله او را رهبرِ خود ساختند * گر همى فرمود سر مىباختند

عهد كردند آن زمان كو سرور است * هم درين ره پيشرو هم رهبر است

حكم ، حكمِ اوست ، فرمان نيز هم * زو دريغى نيست ، تن ، جان نيز هم .

هدهدِ هادى چو آمد پهلوان * تاج بر فرقش نهادند آن زمان

صد هزاران مرغ در راه آمدند * سايه‌وانِ ماهى و ماه آمدند

چون پديد آمد سرِ وادى ز راه * النفير از آن نَفَر بر شد به ماه