منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

الحكاية و التمثيل

ره زنش بودى بسى همره بباش * چند ازين بىآگهى آگه بباش . »

چون در آمد دخترِ ترسا ز خواب * نور مىداد از دلش چون آفتاب

در دلش دردى پديد آمد عجب * بى قرارش كرد آن درد از طلب

آتشى در جانِ سر مستش فتاد * دست در دل زد ، دل از دستش فتاد

مىندانست او كه جانِ بىقرار * در درونِ او چه تخم آورد بار

كار افتاد و نبودش همدمى * ديد خود را در عجايب عالَمى

عالمى كانجا نشان را راه نيست * گنگ بايد شد زفان را راه نيست

در زمان آن جملگى ناز و طرب * همچو باران زو فرو ريخت اى عجب

نعره زد جامه دران بيرون دويد * خاك بر سر در ميانِ خون دويد

با دلِ پر درد و شخصِ ناتوان * از پىِ شيخ و مريدان شد دوان

همچو ابر غرقه در خوى مىدويد * پاى داد از دست بر پى مىدويد

مىندانست او كه در صحرا و دشت * از كدامين سوى مىبايد گذشت

عاجز و سر گشته مىناليد خوش * روىِ خود در خاك مىماليد خوش

راز مىگفت اى خداىِ كار ساز * عورتىام مانده از هر كار باز

مردِ راهِ چون تويى را ره زدم * تو مزن بر من كه بىآگه زدم