منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

الحكاية و التمثيل

رفت با اصحاب گريان و دوان * تا رسيد آنجا كه شيخِ خوك وان

شيخ را مىديد چون آتش شده * در ميانِ بىقرارى خوش شده

هم فكنده بود ناقوس مغان * همه گسته بود زنّار از ميان

هم كلاهِ گبركى انداخته * هم ز ترسايى دلش پرداخته

شيخ چون اصحاب را از دور ديد * خويشتن را در ميان بىنور ديد ،

هم ز خجلت جامه بر تن چاك كرد * هم به دستِ عجز بر سر خاك كرد

گاه چون ابر اشكِ خونين برفشاند * گاه از جانِ ، جان شيرين برفشاند

گه ز آهش پردهء گردون بسوخت * گه ز حسرت در تنِ او خون بسوخت

حكمتِ اسرارِ قرآن و خبر * شسته بودند از ضميرش سر به سر

جمله با ياد آمدش يكبارگى * باز رست از جهل و از بيچارگى

چون به حالِ خود فرو نگريستى * در سجود افتادى و بگريستى

همچو گل در خونِ چشم آغشته بود * وز خجالت در عرق گم گشته بود

چون بديدند آن چنان اصحابُناش * مانده در اندوه و شادى مبتلاش

پيشِ او رفتند سر گردان همه * وز پىِ شكرانه جان افشان همه