منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

الحكاية و التمثيل

گر ز شيخِ خويش كرديد احتراز * از درِ حق از چه مىگشتيد باز ؟

چون شنيدند آن سخن از عجزِ خويش * بر نياوردند يك تن سر ز پيش

مرد گفت اكنون ازين خجلت چه سود * كار چون افتاد ، برخيزيم زود

لازمِ درگاهِ حق باشيم ما * در تظلّم خاك مىپاشيم ما

پيرهن پوشيم از كاغذ همه * در رسيم آخر به شيخِ خود همه

جمله سوىِ روم رفتند از عرب * معتكف گشتند ، پنهان ، روز و شب

بر درِ حق هر يكى را صد هزار * گه شفاعت گاه زارى بود كار

همچنان تا چل شبانروزِ تمام * سر نپيچيدند هيچ از يك مقام

جمله را چِل شب نه خور بود و نه خواب * هم چو شب چل روز نه نان و نه آب

از تضرّع كردنِ آن قومِ پاك * در فلك افتاد جوشى صعبناك

سبز پوشان در فراز و در فرود * جمله پوشيدند ازان ماتم كبود

آخر الأَمر آن كه بود از پيشِ صف * آمدش تيرِ دعا اندر هدف

بعد چل شب آن مريدِ پاكباز * بود اندر خلوت از خود رفته باز

صبحدم بادى در آمد مشكبار * شد جهانِ كشف بر دل آشكار

مصطفى را ديد مىآمد چو ماه * در بر افكنده دو گيسوىِ سياه