منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

الحكاية و التمثيل

كز قضا او را چه بار آمد به بر * وز قدر او را چه كار آمد به سر

موى ترسايى به يك مويش ببست * راه بر ايمان به صد سويش ببست

عشق مىبازد كنون با زلف و خال * خرقه گشتش مخرقه ، حالش محال

دستْ كلّى باز داشت از طاعت او * خوك وانى مىكند اين ساعت او

اين زمان آن خواجهء بسيار درد * بر ميان زنّار دارد چارْ كرد

شيخ ما گر چه بسى در دين بتاخت * از كهن گبريش مىنتوان شناخت

چون مريد آن قصّه بشنود از شگفت * روى چون زر كرد و زارى در گرفت

با مريدان گفت اى تردامنان * در وفادارى نه مردان نه زنان

يارِ كار افتاده بايد صد هزار * يار نايد جز چنين روزى به كار

گر شما بوديد يارِ شيخِ خويش * يارىِ او از چه نگرفتيد پيش ؟

شرمتان باد ! آخر اين يارى بود ؟ * حق گزارى و وفادارى بود ؟

چون نهاد آن شيخ بر زُنّار دست * جمله را زنّار مىبايست بست

از برش عمدا نمىبايست شد * جمله را ترسا همى بايست شد

اين نه يارى و موافق بودن است * كانچه كرديد از منافق بودن است