منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

الحكاية و التمثيل

دوستر دارم من اى عالى سرشت * با تو در دوزخ كه بىتو در بهشت

عاقبت چون شيخ آمد مردِ او * دل بسوخت آن ماه را از دردِ او

گفت كابين را كنون اى نا تمام * خوك وانى كن مرا سالى مدام

تا چو سالى بگذرد ، هر دو به‌هم ، * عمر بگذاريم در شادى و غم

شيخ از فرمانِ جانان سر نتافت * كان كه سر تافت او ز جانان سر نيافت

رفت پيرِ كعبه و شيخِ كبار * خوك وانى كرد سالى اختيار

در نهادِ هر كسى صد خوك هست * خوك بايد سوخت يا زنّار بست

تو چنان ظن مىبرى اى هيچ كس * كاين خطر آن پير را افتاد و بس

در درونِ هر كسى هست اين خطر * سر برون آرد چو آيد در سفر

تو ز خوكِ خويش اگر آگه نه‌اى * سخت معذورى كه مردِ ره نه‌اى

گر قدم در ره نهى چون مردِ كار * هم بُت و هم خوك بينى صد هزار

خوك كُش ، بُت سوز ، در صحراى عشق * ورنه همچون شيخ شو رسواىِ عشق

[ عاقبت چون شيخِ دين ترسا ببود * در ميانِ روم سر غوغا ببود ، ]

هم نشينانش چنان در ماندند * كز فرو ماندن بجان در ماندند