منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

الحكاية و التمثيل

روى بر خاكِ درت جان مىدهم * جان به نرخِ خاك ارزان مىدهم

چند نالم بر درت ، در باز كن * يك دمم با خويشتن دمساز كن

آفتابى ، از تو دورى چون كنم ؟ * سايه‌ام ، بى تو صبورى چون كنم ؟

گر چه همچون سايه‌ام از اضطراب * در جَهَم در روزنت چون آفتاب

هفت گردون را در آرم زيرِ پر * گر فرو آرى بدين سر گشته سر

مىروم با خاك جانى سوخته * ز آتِش جانم جهانى سوخته

پاى از عشقِ تو در گل مانده * دست از شوقِ تو بر دل مانده

مى برآيد ز آرزويت جان ز من * چند باشى بيش ازين پنهان ز من

دخترش گفت اى خرف از روزگار * سازِ كافور و كفن كن ، شرم دار

چون دمت سرد است ، دمسازى مكن * پير گشتى قصدِ دل بازى مكن

اين زمان عزمِ كفن كردن تو را * بهترت آيد كه عزمِ من تو را

كى توانى پادشاهى يافتن * چون بسيرى نان نخواهى يافتن

شيخ گفتش گر بگويى صد هزار * من ندارم جز غمِ عشقِ تو كار

عاشقى را چه جوان چه پير مرد * عشق بر هر دل كه زد تأثير كرد

گفت دختر گر تو هستى مردِ كار * چار كارت كرد بايد اختيار :

سجده كن پيشِ بُت و قرآن بسوز * خمر نوش و ديده از ايمان بدوز