منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

الحكاية و التمثيل

گفت چون ترسابچه خوش دل بود * دل ز رنجِ اين و آن غافل بود

آن دگر گفتش كه با ياران بساز * تا شويم امشب به سوىِ كعبه باز

گفت اگر كعبه نباشد دير هست * هوشيارِ كعبه‌ام ، در دير مست

آن دگر گفت اين زمان كن عزم راه * در حرم بنشين و عذر خود بخواه

گفت سر بر آستانِ آن نگار * عذر خواهم خواست ، دست از من بدار

آن دگر گفتش كه دوزخ در ره است * مردِ دوزخ نيست هر كو آگه است

گفت اگر دوزخ شود همراهِ من * هفت دوزخ سوزد از يك آهِ من

آن دگر گفتش به امّيدِ بهشت * باز گرد و توبه كن زين كارِ زشت

گفت چون يارِ بهشتى روى هست * گر بهشتى بايدم اين كوى هست

آن دگر گفتش كه از حق شرم دار * حق تعالى را به حق آزرم دار

گفت اين آتش چو حق در من فكند * من به خود نتوانم از گردن فكند

آن دگر گفتش برو ساكن بباش * باز ايمان آور و مؤمن بباش

گفت جز كفر از منِ حيران مخواه * هر كه كافر شد ازو ايمان مخواه

چون سخن در وى نيامد كارگر * تن زدند آخر بدان تيمار در