منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

الحكاية و التمثيل

روىِ او در زيرِ زلفِ تابدار * بود آتشپاره‌اى بس آبدار

لعلِ سيرابش جهانى تشنه داشت * نرگِس مستش هزاران دشنه داشت

[ هر كه سوىِ چشمهء او تشنه شد * در دلش هر مژّه‌اى صد دشنه شد ]

گفت را چون بر دهانش ره نبود * از دهانش هر كه گفت آگه نبود

همچو چشمِ سوزنى شكلِ دهانْش * بسته زنّارى چو زلفش بر ميانْش

چاهِ سيمين در زنخدان داشت او * همچو عيسى در سخن جان داشت او

صد هزاران دل چو يوسف غرقِ خون * اوفتاده در چهِ او سرنگون

گوهرى خورشيدفش در موى داشت * بُرقعى شَعرِ سيه بر روى داشت

دخترِ ترسا چو بُرقع بر گرفت * بندبندِ شيخ آتش در گرفت

چون نمود از زيرِ بُرقع روىِ خويش * بست صد زنّارش از يك موىِ خويش

گر چه شيخ آنجا نظر در پيش كرد * عشقِ آن بت روى كارِ خويش كرد

شد بكُل از دست و در پاى اوفتاد * جاىِ آنش بود و بر جاى اوفتاد

هر چه بودش سر به سر نابود شد * ز آتِش سودا دلش چون دود شد

عشق دختر كرد غارت جانِ او * كفر ريخت از زلف بر ايمان او