منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

الحكاية و التمثيل

مىببايد رفت سوىِ روم زود * تا شود تعبير اين معلوم زود . »

چار صد مردِ مريدِ معتبر * پس روى كردند با او در سفر

مىشدند از كعبه تا اقصاىِ روم * طوف مىكردند سر تا پاىِ روم

از قضا را بود عالى منظرى * بر سرِ منظر نشسته دخترى

دخترى ترسا و روحانى صفت * در رهِ روح اللَّهَش صد معرفت

بر سپهرِ حسن در برجِ جمال * آفتابى بود امّا بىزوال

آفتاب از رشكِ عكسِ روى او * زردتر از عاشقان در كوىِ او

هر كه دل در زلفِ آن دلدار بست * از خيالِ زلفِ او زنّار بست

هر كه جان بر لعلِ آن دلبر نهاد * پاى در ره نا نهاده سر نهاد

چون صبا از زلفِ او مشكين شدى * روم از ان مشكين صفت پر چين شدى

هر دو چشمش فتنهء عُشّاق بود * هر دو ابرويش به خوبى طاق بود

چون نظر بر روىِ عُشّاق اوفكند * جان ، به دستِ غمزه ، بر طاق اوفكند

ابرويش بر ماه طاقى بسته بود * مردمى بر طاقِ او بنشسته بود

مردمِ چشمش چو كردى مردمى * صيد كردى جانِ صد صد آدمى