منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

الحكاية و التمثيل

و آن كه نامِ او براندى بر زفان * قطع كردندى زفانش در زمان

ور كسى انديشه كردى زان وصال * عقل و جان بر باد دادى زان محال

روز بودى كز غمِ عشقش هزار * مىبمردند اينْت عشق و اينْت كار !

گر كسى ديدى جمالش آشكار * جان بدادى و بمُردى زار زار

مردن از عشقِ رخِ آن دلنواز * بهتر از صد زندگانىِ دراز

نه كسى را صبر بودى زو دمى * نه كسى را تابِ او بودى همى

خلق مىمُردند دايم زين طلب * صبر نه با او و بى او ، اى عجب

گر كسى را تاب بودى يك زمان * شاه روىِ خويش بنمودى عيان

ليك چون كس تابِ ديدِ او نداشت * لذّتى جز در شنيدِ او نداشت

چون نيامد هيچ خلقى مردِ او * جمله مىمردند و دل پر دردِ او

آينه فرمود ، حالى ، پادشاه * كاندر آيينه توان كردن نگاه

[ شاه را قصرى نكو بنگاشتند * و آينه اندر برابر داشتند

بر سرِ آن قصر رفتى پادشاه * وانگهى در آينه كردى نگاه ]

روىِ او از آينه مىتافتى * هر كس از رويش نشانى يافتى .