منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

الحكاية و التمثيل

مىفروزد آتشِ غيرت مدام * عشقِ يوسف هست بر عالم حرام .

چون جدا افتاد يوسف از پدر * گشت يعقوب از فراقش بى بصر

موج مىزد بحرِ خون از ديدگانش * نامِ يوسف مانده دايم در زفانْش

جبرئيل آمد كه « گر هرگز دگر * بر زفانِ تو كند يوسف گذر

محو گردانيم نامت بعد ازين * از ميانِ انبيا و مُرسلين . »

چون در آمد امرش از حق آن زمان * گشت محوش نامِ يوسف از زفان

گر چه نامِ يوسفش بودى نديم * نامِ او در جانِ خود كشتى مقيم

ديد يوسف را شبى در خواب پيش * خواست تا او را بخواند سوىِ خويش

يادش آمد آنچه حق فرموده بود * تن زد آن سر گشتهء فرسوده زود

لكن از بى طاقتى از جانِ پاك * بر كشيد آهى بغايت دردناك

چون ز خواب خوش بجنبيد او ز جاى * جبرئيل آمد كه مىگويد خداى

« گر نراندى نامِ يوسف بر زفان * ليك آهى بر كشيدى آن زمان