مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٦٤

باب چهارم در بيان آنكه حكمت در آفرينش چيست

چون عناصر را درهم سرشتند معادن پيدا شد آنگاه نبات پيدا شد و نبات چون غذاى حيوان شد حيوان پيدا شد و حيوان چون غذاى انسان شد انسان پيدا آمد و اين معنى را در مقام خود روشن‌تر از اين بيان كنيم ان‌شاءالله تعالى

باب چهارم در بيان آنكه حكمت در آفرينش چيست

باب چهارم در بيان آنكه حكمت در آفرينش چيست

بدانكه حق سبحانه و تعالى و تقدّس مردم را از جهت آن آفريد تا او را بشناسند و بپرستند كقوله تعالى وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ اى ليعرفون يعنى نيافريدم جنيان و آدميان را مگر از براى آنكه حضرت ما را بشناسند و بپرستند و در احاديث قدسى چنين آمده است كه از حضرت حق سؤال كردند كه يا الهى حكمت چه بود كه عالم و آدم را پيدا كردى خطاب آمد كنت كنزا مخفيّا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لكى اعرف معنى اين حديث قدسى را شيخ عطار در نظم بيان كرده است نظم

ز رب العزت اندر خواست داود * چه حكمت بود كامد خلق موجود

جواب آمد كه تا اين گنج پنهان * كه آن مائيم بشناسند ايشان