مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٧

بند دويم

مست افتادم و در آن مستى * به زبانى كه شرح آن نتوان

اين سخن مىشنيدم از اعضا * همه حتى الوريد و الشريان

كه يكى هست و هيچ نيست جز او * وحده لا إله . . . . الا هو

بند دويم

بند دويم

از تو اى دوست نگسلم پيوند * ور به تيغم برند بند از بند

الحق ارزان بود ز ما صد جان * وز دهان تو نيم شكرخند

اى پدر پند كم ده از عشقم * كه نخواهد شد اهل اين فرزند

پند آنان دهند خلق اىكاش * كه ز عشق تو مىدهندم پند

من ره كوى عافيت دانم * چكنم كاو فتاده‌ام به كمند

در كليسا به دلبرى ترسا * گفتم اى دل به دام تو دربند

اى كه دارد بتار گيسويت * هر سر موى من جدا پيوند

ره به وحدت نيافتن تا كى * ننگ تثليث بر يكى تا چند

نام حق يگانه چون شايد * كه اب و ابن و روح قدس نهند

لب شيرين گشود و با من گفت * وز شكر خنده ريخت از لب قند