مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٣١٤

فصل اول - در ذكر قسمى از اوراد كه مداومت بر آن منتج قرب نوافل و موجب عروج بر معارج و منازلست

ولايت توجه نموده يك‌دفعه به كلمه جبرئيليه كه مانند كلمه توحيد بر نفى و اثبات مشتملست تكلم نمايد و به‌واسطه تخليه اولى اثبات مروت و كرم و كمال و نعم و جمال از براى ولى حضرت ذو الجلال نمايد كه « اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ » و به‌واسطه تحليه ثانيه اثبات جلال و قدرت و قهر و قوت و اختيار و ارادت از براى صاحب‌اختيار و مالك اقتدار يعنى صاحب ذو الفقار نمايد كه « الَّذِينَ آمَنُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقاتِلُوا أَوْلِياءَ الشَّيْطانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطانِ كانَ ضَعِيفاً و اين نفى و اثبات مجاهده‌ايست باطنيه و همچنان‌كه صاحب مجاهده ظاهريه در مقام نفى كفار و فجار ظاهر و اثبات ابرار و اختيار ظاهر مىباشد صاحب اين مجاهده نيز كفار و فجار باطن را كه عبارت از جنود جهليه دنيّه است نفى مىنمايد كه « أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ » و ابرار و اخيار باطن را كه عبارت از جنود عقليه عليه است اثبات مىفرمايد « أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ بعد از آن از مقام مجاهده بمقام مشاهده عروج نموده اغيار را بالكليه فراموش و نقش جمال يار را بر لوح سينه منقوش