مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

حكايت در فضيلت قناعت

بدست آر از قناعت توشهء * باش قانع تا نيفتى در طمع

كز طمع با ذلت آمد مر دمع

حكايت در فضيلت قناعت

حكايت در فضيلت قناعت

وقتى در ارض اقدس مشهد مقدس در كاروانسرائى با درويش بينوائى هم‌حجره بوديم و هم‌سفره روزها قرص خورشيدمان زيب خوان و شبها از خوشه پروين زبيب قوة روان پيوسته بر سفره قناعت ميهمان و شخص تسليم و رضا را ميزبان چند روزى بدين منوال گذران حال بود عاقبت درويش بينوا را در بناى توانائى شكست افتاد و طاق طاقتش سست شد بنياد آتش جوع خرمن شكيبائى را سوخت و شعله شكايت بر جانش برافروخت تمناى اطعمهء لذيذه از ديار صبرش اخراج كرد و با اين بىخانمان آغاز لجاج گفتم اى درويش دل‌ريش خوان قناعت نعمتى است بىمحنت و تشويش مائده انزوا طعاميست بىمشقت بيش از بيش قال الله تبارك و تعالى أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ چون بنى اسرائيل را از شربت نصيحت داء الجوع بهبودى حاصل نشد و مضمون ( اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَكُمْ ما سَأَلْتُمْ ) را مايل شد حسب التمناى آن از آن شريف مكان رحل اقامت بستيم و در قريه‌اى