مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣

رساله جامع الاسرار

از بند جهان برآيد و جان گردد * گيرد ديت خويش ز جانان جانان

وندر دو جهان قرين جانان گردد

. الهى اين چه حسنست كه از پرتو آن شمع محبت افروختى و پروانه جان محبان را در زبانه آن بال‌وپر سوختى و اين چه صوتست كه هرگه نغمه از آن به گوش آمد جان مهجوران بينوا را مژده وصال به گوش آمد شعر

چه حسنست اينكه هرجا شمع افروخت * پر پروانه جانها همه سوخت

چه صوتست اينكه از يك نغمه‌اش دل * به بزم وصل جانان كرد منزل

. محب را مدام نقد جان در بوته محبت بگداز است و گوش دل به پيام وصال محبوب باز نظر نكند جز بجلوه جمال و خبر نشنود جز مژده وصال غريب حكايتى است و عجيب روايتى كه هرك را تابش جمال برافروزند به آتش جلال بسوزند و هرك را مژده وصال رسانند به جزاى آن جان بستانند نظم

تابش حسن آتش‌افروز است * در تن عاشقان روان‌سوز است

مژده وصل مىرسد از دوست * جان فدا كن كه مژدگانى اوست

. حكايت پادشاهى را غلامى بود بديع الجمال و خوش‌آواز عشاق بينوا را با نغمه داودى