مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٨٧

رساله جامع الاسرار

دلبريش خشتى بر لب بام در جهان‌سوزيش مهر همراه و در جان‌افروزيش مه يار اسم بامسمايش مهيار در ميان خيل عشاق در كنارى ايستاده و چشم تماشا گشاده بود كه آن سرمست حريف پيمانهء دلربائى و آن بت‌پرست بتخانه دل‌آرائى نظم

به آئينى كه باشد دلبران را * به اندازى كه جانان راست زيبا

خرامان گشت چون سرو خرامان * گل‌افشان از گريبان تا به دامان

به هر سو گشته سرگرم نظاره * هزاران مهر و ماهش را ستاره

چه ديد آن مهر را مهيار ناگاه * بگرد ماه زد از آه خرگاه

عنان عقل و دينش رفت از دست * به يك جام نظاره گشت سرمست

به حيرت شد فرو چون شخص تمثال * به نزديك آمدش آن بت در آن حال

به خنده قند را با گل درآميخت * ز ياقوت لبان قوت روان ريخت

ز ناز و دلبرى گفتا به مهيار * تو ديوانه شدى اى مرد هوشيار

اين بگفت و روان درگذشت مهيار را تو ديوانه شدى ورد زبان و ذكر جان گشت نظم -

نهاده رو بصحرا و در و دشت * تو ديوانه شدى مىگفت و مىگشت

قدم زن راه پيما هر كنارى * قضا آورد او را در ديارى

بعزم صيد شاه