مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

در بيان تجلى ذات مىفرمايد

جان چو پروانه به روى شمع باش * آنگهى در بزم وحدت جمع باش

يكدل و صد آرزويش مشكل است * يك مرادت بس بود چون يكدلست

هرك را در دل پريشانى كشد * زود بنيادش به ويرانى كشد

جان عاشق جمع در عين بقاست * مرغ آزاد است و باز آشناست

تفرقه در بندگى پيدا شود * زانكه بازارت پر از غوغا شود

تفرقه ز احوال حق آمد پديد * جمع گشت آنكه به اوصافش رسيد

بند راه تو هم از اوصاف تست * پرده‌هاى خويش بردار از نخست

دل چه از سوداى نفسانى برست * بر سر تخت تجلى خوش نشست

چيست انوار تجلى بىنشان * آنچه از سرّ تو آيد بىگمان

وهم و فهم اينجا نگنجد چون خيال * نى عبارت را در اين معنى مجال

گه گشايد گنج افعال و صفات * گه نمايد پرتو انوار ذات

چون زدود آئينه صافى شد ز شك * رو نمايد صورت انس و ملك