مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

در بيان غيبت و حضور مىفرمايد

چون بيارايند بزم انس را * بركشند از دام صيد قدس را

مىدهند او را ز جام دوستى * تا برون آيد ز دام نيستى

اين قدح را هر دل بينا كشد * تشنه باشد گرچه صد دريا كشد

عاشق اينجا بس پريشانى كند * حالتش دعوى سبحانى كند

خستهء آن خنجر خونخوار بود * آنكه در كوى بلا بر دار بود

اين محل آفتست و جاى بيم * صد هزار اينجا به يك ساعت دونيم

دانشى در عين دانائيست اين * منطقى از طير سبحانيست اين

محو كن نقش خود از روى ورق * تا بخوانى آيت اثبات حق

هان حسينى قصه را كوتاه كن * بىحسينى عزم آن درگاه كن

حاصل الامر آفت خود هم توئى * نور حق پيداست نامحرم توئى

اى به پستى مانده از بالا مپرس * تيغ لا نارانده از الا مپرس

در كمال خود چو باشى پايبند * آخر از نور يقين شو بهره‌مند