مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

در بيان قبض و بسط مىفرمايد

آنكه صاحب‌حال باشد نام او * با صفات حق بود آرام او

وانكه او را انس با نام خداست * بحر تمكين است و غواص فناست

از حجاب نفس ظلمانى برآى * تا شوى شايسته قرب خداى

آفتاب از آسمان پيدا نمود * چشم نابينا نمىبيند چه سود

اى كه چشمت را به معنى نور نيست * نزد حق شو حق ز بنده دور نيست

اى بما از ما بما نزديكتر * داند آن‌كس كو ز خود دارد خبر

تا ز قرب و بعد برنارى نفس * زانكه اين علت همه خار است و بس

اين‌همه مغز است اينجا پوست نى * دوست را پرواى نام دوست نى

نور حق پيداست لكن جيب تست * ديده حق‌بين ببايد از نخست

قرب حق دورى تست از بود خويش * بىزيان خود نيابى سود خويش

در محبت چون زدى گام نخست * قبض و بسط از گردش احوال تست

هر فتوحى كز بر جانان رسد * بيدلان را مژده درمان رسد

بشكفد گلها ز باغ خوشدلى * روى دل گردد ز انده صيقلى

دل ز شادى چون شود مست و خراب * نفس را بوئى رساند از شراب

شرط باشد هركه مىگيرد بدست * خاك را از جرعهء سازند مست

نفس را از جرعه آرد در خوشى * دست بردارد ز بهر سركشى

عزت عشقش كشد در پيچ‌وخم * آن‌همه شادى بدل گردد بغم

قسم او گردد ز باغ روزگار * هر گلى را بر جگر صد گونه خار

نفس گل را باشد اين معنى عيان * مرغ دل را برتر آمد آشيان

راست پرسى اين‌همه هستى تست * اين‌همه دردسر از مستى تست

اين سر پردرد را گر آگهى * در گريبان فنا كش تا رهى

نيستى جولانگه اهل دلست * شاهراه عاشقان كاملست

جان عاشق دوست را طالب شود * نور حق با هستيش غالب شود

گفت مردى كاندرين ره كاملست * نيستى راهست و هستى منزلست

ره مخوفست اى غريب هر درى * جهد مىكن تا ازين ره بگذرى

چون فنا گردى فنا اندر فنا * از بقاى حق رسى اندر بقا