مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨

در بيان معرفت روح مىفرمايد

جان به امر ايزد آمد در وجود * در عبارت بيش از اين فرمان نبود

جان ندارد زندگى آب و گل * عقل ز اين معنى فروماند خجل

نور و عزت هر دو جان آدمست * زان عزيز بارگاه و محرمست

چون نقاب كنت كنزا برفكند * شور و غوغا در همه كشور فكند

نامه جان را به مهر خود نوشت * خاك آدم را بدست خود سرشت

چون بسر شد روزگار چل صبوح * بر سرير قالب آمد شاه روح

از جهان بىنشان او را نشان * در حريم خاص شد دامن‌كشان

چون كس از گنج نگه آگه نبود * هم به خود از خود نشانى وانمود

گرنه اين گوهر در اين دريا بدى * ساحل اين بحر ناپيدا بدى

گر نبودى پرتو حق در وجود * آب‌وگل را كى ملك كردى سجود

آفرينش را حيات از جام او * آدم معنى از آن شد نام او

عارفان را حيرتست از وى بسى * زانكه نشناسد به تحقيقش كسى

علم و قدرت دارد و سمع و بصر * جز به چشم دل نيايد در نظر

در شبستان محبت‌بار او * در هواى دل پريدن كار او