مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

در بيان معرفت روح مىفرمايد

گاه انس و گاه قرب و گاه عين * چون فلك گردنده بين الاصبعين

حق نظرها دارد اندر كوى دل * نى بهر چوگان درآيد گوى دل

آنكه بر پهلوى چپ خوانى دلش * آن نه دل باشد و ليكن منزلش

در ميان نفس و جانش مستقر * آن يكى چون مادر و ديگر پدر

روح تو آبست و نفست همچو خاك * زين دو جوهر زايد اين فرزند پاك

سوى هر دو روز و شب گردان بود * نام او قلب از براى آن بود

چون به هر دو جانبش فرماندهيست * در وجودش مسند شاهنشهيست

هركه او غوّاص درياى دلست * صد هزاران درّ معنى حاصلست

گر تو را معنى دل حاصل شود * آن زمان دل در وجودت دل شود

ور در اين معنى ندارى دسترس * دل مخوانش خانه ديو است و بس

طالبى كاين راه پنهان بازيافت * گوهر كآن را در اين كان بازيافت

آسمان دل چو آمد در وجود * آفتاب جان در آن تابان نمود

شمع جان را در لگن پنهان نهاد * قفل اين گنجينه را نتوان گشاد