مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

در بيان نفس اماره گويد

در حقيقت كى از آن دانا شوى * عيب خود بشناس تا بينا شوى

گه به طاعت گه به عصيان ره زند * آتش اندر بار دل ناگه زند

گه لباس بت‌پرستى بركشد * گه بدعوى خدائى سركشد

جرعهء ناخورده مستيها كند * نيستى ناديده هستيها كند

گر مراد خود نيابد از درت * جوهرى گردد نفيس اندر برت

نفس را گردن بزن فارغ نشين * من بيان كردم سلوك راه دين

از مقام سركشى بيرون برش * مار امّاره است مىزن بر سرش

نفس بدفرماى از آنجا چون گذشت * در طريق بندگى لوّامه گشت

گه رود در كوى طاعت پارسا * گه شود قلّاش بازار هوا

زين مقام ار يك نفس بالا شود * مطمئنه گردد و زيبا شود

چون برون شد از هواى خاك و آب * هر زمانش ارجعى آمد خطاب

نفس را اين هر سه وصف آمد عيان * آنچه اسرار است نايد بر زبان

گرچه گفتند اين معانى نارواست * با تو رمزى بازگويم از كجاست