مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

در بيان معرفت نفس گويد

در حريم آشنائى يار اوست * هرچه غير حق بود زنّار اوست

ديده و دانسته و نادان شده * جسته و دريافته حيران شده

سرّ سرّش را قدم پوينده نيست * جز خدا بيننده و گوينده نيست

آه اگر يا بى ز حال خود خبر * اين‌همه افسانه گردد مختصر

چند از اين سرگشته بودن بىسبب * كان اين گوهر توئى از خود طلب

همچو نابينا مبر هر سوى دست * با تو در زير گليم است آنچه هست

اى يگانه چند از اين نقش دوئى * طالب خود شو كه اين جمله توئى

در طريق معرفت نائى درست * تا تو خود را بازنشناسى نخست

چون تو نفس خويش را بشناختى * مركب معنى به صحرا تاختى

اى ندانسته ز غفلت پيش و پس * با تو زين معنى همين نامست و بس

دانش نفست نه كار سر سريست * گر به حق دانا شوى دانى كه چيست

نفس تو آشوب و افعال خداست * نى ز وصف و دانش اين معنى جداست

بهر اين گفت آنكه بيناى رهست * حق‌شناسست آنكه از حق آگهست