مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

در بيان تعريف عارف

چون به وحدت درگذشتى از دوئى * عارف اسرار توحيدش توئى

كس نداند شرح حال معرفت * عاجزى آمد كمال معرفت

معرفت اصل شناسائى بود * چشم و دل را نور بينائى بود

گر تو بينائى بانوار يقين * عارف و معروف را جز حق مبين

عارف از خود هيچ كارى درنيافت * زانكه حقرا جز به حق نتوان شناخت

گر نبودى بخشش حق رهنمون * سرّ بىچون را كه پى بردى برون

معرفت خورشيد گشت و ذره جان * ذره از خورشيد چون داند نشان

زين چمن در دست ماند چون گلى * چيست از هر سو نفير بلبلى

اين گره را كى توان هرگز گشاد * چون سر رشته بدست كس نداد

راهرو اينجا قدم سرى نيافت * جز تحير هيچ رمزى درنيافت

آنكه حيران گشت از اين راز نهفت * ربّ زدنى هم ز عجز خويش گفت

عارف او از جان خود گشته جدا * از اميد و بيم و از فقر و غنا

گم شد از خود هركه حقرا بازيافت * سر او را هر دوعالم برنتافت