مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

در بيان معرفت اسلام و كيفيّت آن

عقل مىگويد پريشانى مكن * عشق مىخندد كه نادانى مكن

عقل گويد كارسازى مىكنم * عشق گويد پاكبازى مىكنم

عقل مىسازد كه اين آسوده كيست * عشق مىسوزد كه اين آلود كيست

عقل مىخندد كه اين ننگست و نام * عشق مىپرد كه اين دانه است و دام

عقل گويد كدخدائى مىكنم * عشق گويد پارسائى مىكنم

عشق هم جوياى عشق است اى پسر * جان جانها جاى عشق است اى پسر

ملك عشق آمد وراى كائنات * فارغ از غوغاى افعال و صفات

عشق و عاشق را قلم دركش تمام * تا همه معشوق ماند و السلام

گر ز معشوقت خيالى بر سر است * نيست معشوق آن خيالى ديگر است

هرچه در فهم تو آيد آن توئى * برگذر اينجا نمىگنجد دوئى

عشق را گيرم كه در قرآن نگفت * عشق را در گنج ما اوحى نهفت

رَبِّ أَرِنِي از زبان عشق گفت * لى مع اللّه از زبان عشق سفت

عشق نبود پيشه هر بوالهوس * عشق را هم عاشقان دانند و بس

در بيان معرفت اسلام و كيفيّت آن

در بيان معرفت اسلام و كيفيّت آن