مجموعه رسائل عوارف المعارف ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

كتاب شريف كنز الرموز عارف عالىقدر ميرحسينى عليه الرحمة

مهر خود كن تا بخوانندش همه * داغ خود كن تا بدانندش همه

وارهان از محنت آب‌وگلم * تا شود هستى تو جان و دلم

كاشف اسرار و داناى ضمير * چون تو را دانم خدايا دستگير

بر سر كوى خودم خورسند كن * هرچه من بگسسته‌ام پيوند كن

گر بگردد قبله معبودم توئى * ور بپايد قصه مقصودم توئى

اى وراى هرچه مىگيرم قياس * نعمتم دادى و كردى حق‌شناس

گر زيان كردم تو ديدى از نهفت * صد يكى نتوانم از شكر تو گفت

گر بهر موئى دو صد سجده برم * شكرموئى ناورم چون بنگرم

بد بسى كردم نكو پنداشتم * هيچ جاى آشتى نگذاشتم

اى شب‌افروز سحرخيزان راه * همچو شب دارم دل و نامه سياه

حالت من گشته چون صبح نخست * بىثبات و خودنما و نادرست

غافلم از كار و عقلم داده‌اى * من گريزانم تو در بگشاده‌اى

رحم كن بر غفلت و نادانيم * كى بخواند گر تو بيرون رانيم

اى اميد نااميدان كوى تو * هر دوعالم را اشارت سوى تو